Cui bono ?

Zoals gebruikelijk vier ik mijn 44e verjaardag door mijn gedachten een beetje te laten stromen, net zoals ik soms mijn koffie morst als ik me haast om ervan te drinken.

Ik denk dat ik dit jaar waarschijnlijk de meeste wrok heb opgebouwd tegen verschillende mensen en situaties, waaronder zaken die technisch gezien ver buiten mijn invloedssfeer liggen.

Ik kijk naar de wereld zoals die er nu uitziet... de landen waar ik vandaan kom en het land waar ik momenteel woon, en ik deel de gevoelens van mijn overleden vader.

“Wat een puinhoop!”

Er is geen enkele wereld- of staatsleider die ik respecteer. Sommigen geef ik wat meer krediet dan anderen, maar ze missen allemaal echt karakter. Ik zou geen van hen volgen in een oorlog.

Eer is iets voor in de films.

Oprechtheid is iets voor in de boeken.

En zoals mijn moeder altijd haar overleden vader citeerde (in het Magyar): Een hond blaft, maar geld praat.

En geld heeft al heel lang het woord.

De vraag die ik de afgelopen decennia van mijn leven, zowel bewust als onbewust, heb onderzocht, is relevant voor de kunstmatige emotie van vandaag.

“Hoeveel is te veel en hoe ver is te ver?”

Hier is eindelijk het antwoord:

Te veel is meer dan je daadwerkelijk nodig hebt en te ver is verder dan je daadwerkelijk kunt reizen.

Kortom. Je hebt geen nieuwe skivakantie nodig, of nog een jacht, of een jacuzzi thuis. Je hebt geen auto of telefoon met de nieuwste technologie nodig. Je hebt de nieuwste mode of het volgende evenement niet nodig. Je hebt goede huisvesting, goed eten en goede mensen om je heen nodig. Die drie dingen helpen je gezond te blijven. Je hebt toegang nodig tot collectieve kennis, medische zorg en een leefbaar loon uit werk dat je bezig houdt. Je hebt ook een doel nodig en dat komt voort uit een combinatie van de bovengenoemde zaken plus een diep geloof in iets dat groter is dan je eigen ego.

Je hoeft niet te ver te gaan om die basisbehoeften te vervullen. Te ver is wanneer je de grens van wat noodzakelijk is overschrijdt en het domein van MEER betreedt. Ik kijk naar het huidige leiderschap en zie de enorme afstanden die zijn afgelegd in de zoektocht naar MEER. Meer middelen, meer invloed, meer geld en meer macht.

En ik hoor ook die andere kleine stemmetjes schreeuwen om zogenaamde sociale rechtvaardigheid, terwijl ze zichzelf op het internet uitdragen.

Cui bono?

Wie profiteert ervan?

Bereid zijn om een partner achter te laten om te profiteren van meer comfort. Rijkdom boven liefde. Plezier boven vriendschap. Geld boven familie.

Het individu profiteert; elitegroepen profiteren; mannen en vrouwen die al in machtsposities zitten, profiteren.

De klootzak profiteert.

Er was een tijd dat de gemiddelde persoon meer gedachten had om te delen met een ander of binnen zijn gemeenschap. Humor werd vaak gebruikt om het ijs te breken in sociale interacties.

Nu bestaat het meeste van wat we doen uit hersenloze smalltalk, bedoeld om de schijn op te houden. Om de status quo te handhaven. De enige slimme mensen zijn te vinden in podcasts, snel onbereikbaar door hun groeiende roem. Intelligentie en betekenis bevinden zich altijd ergens anders dan in de eigen omgeving.

We zijn allemaal bang om op gevoelige ego's en zwakke karakters te trappen, maar missen tegelijkertijd toch de opvoeding in tact en diplomatie om van grotere expressieve vrijheid te genieten. De vloek van de middelmatigheid.

Persoonlijk, achter de schermen, ben ik gestopt met het beleefde geklets en heb ik nog maar weinig sympathie over voor zwakheid.

Als dat me isoleert van de rest van het lawaai, dan is dat maar zo.

Ik geef de voorkeur aan de stilte.

Ik heb een punt van tegencultuur bereikt dat veel verder gaat dan de aanvankelijke gothic-fase van: jullie dragen allemaal groen, ik draag gewoon zwart.

Elke regel, expliciet of impliciet, opgelegd door de overheid of een persoonlijke relatie, roept een instinctieve kokhalsreflex op.

Ik heb geen enkel respect voor regels die steeds veranderen en een afkeer van mensen met valse rechtschapenheid en manipulatieve neigingen.

Liever wreed maar eerlijk dan aardig en een leugenaar.

Mijn vader was niet optimistisch over de toekomst voordat hij stierf. Ik had daar vroeger ruzie met hem over.

Nu hij er niet meer is om me een gelukkige verjaardag te wensen, kan ik er niet meer tegenin gaan.

Maar in het belang van mijn kinderen, die mijn grootste “sociale” prestatie en bijna mijn hele levensdoel vertegenwoordigen, zal ik de kaars van de hoop brandend houden en die aan hen doorgeven voordat ik er niet meer ben.